راه میانبر استجابت دعا!!

به گزارش پیک هشترود به نقل از نیک صالحی، استحباب و رجحان توسل از اموری است که آموزه‌های دین اسلام به خوبی بر آن دلالت می‌کنند. و سیره پیامبر اکرم(صلی ‌الله ‌علیه‌ و آله ‌و سلم) نیز آن را تأیید می‌کند. افزون بر این بسیاری از علمای اهل سنت به مستحب بودن آن تصریح دارند.

توصیه ی به اختیار نمودن وسیله و واسطه نموده است این امر یعنی توسل، سوء استفاده از واسطه و یا بکار گیری رابطه به جای ضابطه و به تعبیری پارتی بازی محسوب نمی شود.بلکه توسل، خود یک راه و طریق ویژه ای است که در اختیار همگان قرار دارد و همه می توانند از آن استفاده کنند و به همین دلیل که همگانی است دیگر “پارتی بازی” نیست. زیرا “پارتی بازی” امتیاز ویژه ای است که بدون ضابطه و تنها از روی رابطه در اختیار گروهی خاص قرار می گیرد و دیگران از آن محروم هستند. اما توسل دارای شرایط و ضوابطی است که همه مردم می توانند این شرایط را در خود ایجاد کرده و از آن استفاده نمایند، و از این طریق به سهولت با خدا ارتباط برقرار نموده و با کیفیتی مطلوبتر به نتیجه برسند.

آلُ النَّبِیِّ ذَریعَتِی هُمْ اِلیهِ وَسِیلَتِی؛

آل پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌و آله‌وسلم) وسیله اتصال و تقرب من به خدایند.[۱]

افزون بر این آیه، سیره پیامبران الهی از جمله پیامبر اکرم(صلی‌الله‌علیه‌و آله‌وسلم) نیز بر استحباب توسل دلالت دارد. هنگامی که فاطمه بنت اسد از دنیا رفت، پیامبر(صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) فرمود:

«اِغْفِرْ لِأمِّى فَاطِمَه بِنْتِ اَسَدَ وَ وَسِّعْ عَلَیْهَا مَدْخَلَهَا بِحَقِّ نَبِیِّکَ وَ الْاَنْبِیَاءِ الَّذِینَ مِنْ قَبْلِى؛[۲] مادرم فاطمه بنت اسد را بیامرز و جایگاه او را وسیع گردان، به حق پیامبرت و پیامبرانى که پیش از من بودند».

همچنین وقتى آدم آن خطا را مرتکب شد، گفت: «یَا رَبِّ اَسْئَلُکَ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ الاّ غفرْتَ لِى؛[۳] پروردگارا! از تو مى‌خواهم که به حق محمد مرا ببخشى»

افزون بر همه اینها سیره معصومین(علیهم‌السلام) و علمای اسلامی در طول تاریخ رجحان توسل را اثبات می‌کند.

در تأیید این سخن، به گفته یکی از علمای اهل سنّت در باب استحباب توسّل اشاره می‌گردد.

ایشان می‌گوید: «توسل به رسول اکرم‌(صلی‌الله‌علیه‌و آله‌وسلم) و طلب شفاعت از آن حضرت به ویژه در اوقات گرفتاری از مستحبات موکد می‌باشد و سیره علما و دانشمندان عالی‌قدر، مردان الهی، بزرگان حدیث شناس و پیشوایان گذشته بر این روش جریان داشته است».[۴]

از نظر عقلی در توسّل شخص گنهکار نزد خدای متعال جایگاهی ندارد لذا اگر خود، مستقیم در خانه او برود هر چند نتیجه می‌گیرد امّا طول می‌کشد ولی اگر یک شخص آبرومندی را نزد او ببرد، خیلی راحت‌تر جواب می‌گیرد. افزون بر این، توسل به پپامبر(صلی‌الله‌علیه‌و آله ‌و‌ سلّم) در حقیقت خواستن از خداست؛ زیرا رسول خدا هر چه دارد از خدا دارد.
داستان مرد نابینا و توسل به پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله

در زمان نبوّت خدمت پیغمبر اکرم(صلى الله علیه وآله) مرد نابینایى خدمت پیغمبر اکرم(صلى الله علیه وآله) آمد و عرض کرد: اى رسول خدا! از خدا بخواه که مرا شفا دهد و چشمم را به من باز گرداند.

پیغمبر فرمود: اگر بخواهى من دعا مى کنم و اگر بخواهى صبر کن. این صبر براى تو بهتر است. (و شاید مصلحت تو در همین حالت باشد) ولى پیرمرد بر خواسته خود اصرار کرد.

پیغمبر اکرم(صلى الله علیه وآله) به او دستور داد وضوى کامل و خوب بگیرد و دو رکعت نماز بخواند و بعد از نماز این دعا را بخواند: «اللّهم إنّى اسئَلُکَ و أتوجّه إلیک بنبیک محمّد نبى الرحمه یا محمّد إنّى أتوجّه بک إلى ربّى فى حاجتى لتُقضى، اللهم شَفِّعه فىَّ ؛ خداوندا من تو را مى خوانم و به سوى تو متوجّه مى شوم به وسیله پیغمبرت محمّد نبىّ رحمت، اى محمّد من متوجّه مى شوم به سوى پروردگارم در حاجتم که حاجتم برآورده شود، خداوندا او را شفیع من قرار بده».

مرد دنبال آن برنامه رفت تا وضو بگیرد، و نماز را بخواند و دعایى را که پیغمبر به او تعلیم داده بود، انجام دهد.

عثمان بن عمیر راوى این حدیث مى گوید: ما در همان مجلس نشسته بودیم و سخن مى گفتیم، مدّتى گذشت، دیدیم مرد نابینا وارد مجلس شد در حالى که هیچ آثارى از نابینایى در او نبود و چشمش روشن بود.

جالب این است که بسیارى از بزرگان اهل سنّت تصریح کرده اند که این حدیث صحیح است. ترمذى حدیث را صحیح مى داند. ابن ماجه گفته است صحیح است. رفاعى گفته شکى نیست که این حدیث صحیح و مشهور است.(صحیح ترمذى، صفحه ۱۱۹، حدیث ۳۵۷۸ و در سنن ابن ماجه، جلد ۱، صفحه ۴۴۱، حدیث ۱۳۸۵، مسند احمد، جلد ۴، صفحه ۱۳۸)

پی نوشت ها :

[۱] الصواعق المحرقه، ابن حجر عسقلانی، ص ۱۷۸ .

[۲] حلیه الاولیاء، ج ۳، ص ۱۲۱٫

[۳] کنز العمال، ج ۱۱، ص ۴۵۵٫

[۴] حسن بن علی السقاف، فیض القدیر، ج ۲، ص ۱۳۵٫

منبع : تبیان

سایت رهروان ولایت

سایت اسلام کوئست

وبلاگ غدیر ۱۱۰