آیا پروژه «نمی‌گذارند» وارد فاز جدیدی شده است؟

به گزارش پیک هشترود به نقل از آناج، شامگاه دیروز محمدجواد ظریف با انتشار تصویری در اینستاگرام از سمت خود به عنوان وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی استعفا داد. هرچند مدتی زمزمه استعفای ظریف در رسانه‌ها پیچیده بود اما این موضوع بارها تکذیب شد، در حالی که شواهد بسیاری از دیر یا زود بود این اتفاق خبر می‌داد.

از صبح دیروز با سفر ناگهانی بشار اسد به تهران و دیدار با رهبر انقلاب غیبت معنادار وزیر امور خارجه در وهله اول و پس از آن رئیس جمهور، توجه همگان را به خود جلب کرد و با انتشار خبر استعفاء، گمانه زنی‌ها در خصوص نارضایتی دستگاه دیپلماسی دولت از این دیدار و سفر نمایان شد. همچنین در دیدار روحانی با اسد نیز ظریف حضور نداشت و این موضوع نیز موجب ایجاد سوالات فراوان شد.

ساعاتی پس از انتشار خبر استعفای ظریف، نقل قولی منتسب به او در فضای مجازی منتشر گردید که گفته بود: «بعد از عکس‌های ملاقاتهای امروز دیگر جواد ظریف به عنوان وزیر خارجه در جهان اعتباری ندارد». هرچند صحت این سخنان تایید نشده و چنین اظهاراتی در تناقض با سایر دیدارهای روسای جمهور خارجی است اما از این جهت که طرف میهمان بشار اسد بوده است، جای تامل دارد.

ظریف از همان ابتدای شروع وزارتش، نیک می‌دانست که قبای وزارت خارجه بر تن هیچکس چندان خوب ننشسته و از سوی دیگر ناخواسته در دام شعارهای سیاسی انتخاباتی تیم روحانی افتاده است اما با روحیه‌ای بی مثال! کار خود را شروع و تا همین شب گذشته نیز در ظاهر و با تبلیغات هنگفت توانسته بود خود را به عنوان یگانه مرد دیپلماسی و سیاست خارجی کشور معرفی کند.

با اینکه ظریف در اذهان عمومی و با لفافه به ناکارآمدی سیاست خارجی دولت اذعان کرده بود اما در وجدان خود می‌دانست که سیاست مد نظر او و هم فکرانش در هیچ قسمت از سیاست‌های کلی جمهوری اسلامی جایی ندارد.

در واقع استعفای دیشب ظریف را می‌توان پروژه ۴ سال پیش دولت نامید. این پروژه قرار بود در صورت مخالفت ارکان نظام با برجام کلید بخورد اما با توجه به شرایط و مصالح  کشور تا امروز طول کشیده بود. هرچند سیاستمداری چون ظریف هیچ گاه دوست ندارد نقش قربانی به خود داشته باشد اما گویا همه این اتفاقات قطعاتی از پازلی است که از پیش طراحی شده است.

پروژه نمی‌گذارند که مدتی است از زیر دندان برخی بزرگان به بطن جامعه در حال انتقال است را قاضی‌زاده هاشمی به سهمِ خود و ظریف به نوعی دیگر ادا کرده و تقویت این گزاره از درون دولت در حال چرخش به برخی از ارکان حاکمیتی کشور است.

پیاده نظام این پروژه که از طرفداران دو آتشه و محض روحانی تا برخی دشمنان قسم خورده داخلی و خارجی با دولت و نظام را شامل می‌شود و همچون شعارهای باطل انتخاباتی در جان برخی مردم در حال رسوخ است، همگی با تکه کلامی چون فلان ارگان نظامی یا حاکمیتی در کار دولت دخالت می‌کند، در حال زمینه چینی برای سوق دادن کشور به ناکجا آباد است در صورتی که شواهد بسیاری نشان از ناکارآمدی دولت در حل جزئی ترین مسائل مردم و اداره کشور دارد چه رسد به مباحث کلان.

بن‌بست در سیاست داخلی و مسائل اقتصادی، عدم کنترل بازار، نارضایتی مردم از عملکرد قوه مجریه و از همه مهمتر شکست مطلق در عرصه سیاست خارجی که از افتخارات دولت روحانی به حساب می‌آمد ناخودآگاه موجب انداختن ناکارآمدی‌های به گردن ارگان‌های دیگر می‌شود اما چنین اقدامی از روی عمد و با برنامه صورت گیرد موجب اتفاقات ناگوار و گسست‌های اجتماعی بی‌شمار خواهد شد.

انتهای پیام/