زینت و تجمل از نظر اسلام

به گزارش پیک هشترود به نقل از حوزه نت ،در مورد استفاده از انواع زینتها، اسلام مانند تمام موارد، حدّ اعتدال را انتخاب کرده است، نه مانند بعضی که می پندارند استفاده از زینتها و تجملات هر چند به صورت معتدل بوده باشد، مخالف زهد و پارسایی است (چنانکه دأب رهبانیت پیشگان مثل نصاری و صوفیه است) و نه مانند تجمل پرستانی که غرق در زینت و تجمل می شوند، و تن به هرگونه عمل نادرستی برای رسیدن به این هدف نامقدس می دهند. اگر ساختمان روح و جسم انسان را در نظر بگیریم، می بینیم، که: تعلیمات اسلام در این زمینه درست هماهنگ ویژگیهای روح انسان و ساختمان جسم او است.

توضیح اینکه: به گواهی روانشناسان، حسّ زیبائی یکی از چهار بعد روح انسانی است، که به ضمیمه حسّ نیکی و حسّ دانائی و حسّ مذهبی ابعاد اصلی روان آدمی را تشکیل می دهند، و معتقدند زیبائیهای ادبی، شعری، صنایع ظریفه و هنر به معنی واقعی همه مولود این حس است با وجود این چگونه ممکن است، یک قانون صحیح، این حسّ اصیل را در روح انسان خفه کند، و عواقب سوء عدم اشباع صحیح آن را نادیده بگیرد.

لذا در اسلام استفاده کردن از زیبائیهای طبیعت، لباسهای زیبا و متناسب، به کار بردن انواع عطرها و امثال آن، نه تنها مجاز شمرده شده، بلکه به آن توصیه و سفارش نیز شده است، و روایات زیادی در این زمینه از پیشوایان مذهبی در کتب معتبر نقل شده است.

به عنوان نمونه در تاریخ زندگانی امام حسن مجتبی (علیه السلام) می خوانیم، هنگامی که: به نماز برمی خواست، بهترین لباسهای خود را می پوشید، سؤل کردند، چرا بهترین لباس خود را می پوشید؟ فرمود

: «انّ اللّه جمیل یحب الجمال، فاتجمل لربّی و هو یقول خذوا زینتکم عند کلّ مسجد»:

«خداوند زیبا است و زیبائی را دوست دارد و به همین جهت من لباس زیبا برای راز و نیاز با پروردگارم می پوشم، و هم او دستور داده است که زینت خود را به هنگام رفتن به مسجد برگیرید».^[۱]

در حدیث دیگری می خوانیم که: یکی از زاهدان ربانی بنام «عباد بن کثیر» با امام صادق (علیه السلام) روبرو شد، در حالی که امام (علیه السلام) لباس نسبتاً زیبائی بر تن داشت به امام گفت: تو از خاندان نبوتی و پدرت (علی (علیه السلام)) لباس بسیار ساده می پوشید، چرا چنین لباس جالبی بر تن تو است؟ آیا بهتر نبود که لباسی کم اهمیت تر از این می پوشیدی؟ امام فرمود: وای بر تو ای عباد!

«مَنْ حرّم زینَهَ الله الّتی اخْرج لعباده و الطیبات مِن الرزق: چه کسی حرام کرده است زینتهائی را که خداوند برای بندگانش آفریده و روزیهای پاکیزه را». ..^[۲]

و روایات متعدد دیگری این تعبیر که خداوند زیبا است و زیبائی را دوست دارد و یا تعبیر به اینکه خداوند زیبائیها را آفریده همگی اشاره به این حقیقت است، که: اگر استفاده از هرگونه زیبائی ممنوع بوده، خداوند هرگز اینها را نمی آفرید، آفرینش زیبائیها در جهان هستی خود دلیل بر این است که: خالق زیبائیها آن را دوست دارد.

ولی مهم اینجا است که غالباً در اینگونه موضوعات، مردم راه افراط را می پویند، و با بهانه های مختلف رو به تجمل پرستی می آورند، به همین دلیل قرآن مجید. .. بلافاصله بعد از ذکراین حکم اسلامی از اسراف و زیاده روی و تجاوز از حدّ، مسلمانان را برحذر می دارد، در بیش از بیست مورد در قرآن مجید به مسأله اسراف اشاره شده و از آن نکوهش گردیده است. .. به هر حال روش قرآن و اسلام در این مورد، روش موزون و معتدلی است، که: نه جمود دارد و تمایلات زیباپسندی روح انسان را در هم می کوبد، و نه بر اعمال مسرفان و تجمل پرستان و شکمخواران صحه می گذارد، مخصوصاً در جوامعی که افراد محروم و بینوا وجود داشته باشد، حتی از زینتهای معتدل نیز نهی می کند، ولذا می بینیم در بعضی از روایات هنگامی که: از بعضی از امامان سؤال می کردند، چرا لباس فاخر پوشیده اید در حالی که جدّ شما علی (علیه السلام) چنین لباسی در تن نمی کرد؟! در پاسخ می فرمودند: مردم آن زمان در شدت و فشار بودند، و می بایست چنین شود، اما مردم زمان ما زندگی مرفّه تری دارند، و در چنین شرایطی استفاده از این زینتها (در حدود معقول) مانعی ندارد.