بسم رب الفاطمه، یاس علی/ او که شد در کوچه عباس علی

به گزارش خبرنگار گروه فرهنگ و هنر پیک هشترود، متن این مثنوی تاثیرگذار بدین شرح است:

ملک مست از طرب پیمانه در دست /  به طاق آسمان زیب زحل بَست

سحر شانه به تَر زُلفِ فلق زد  /  به صبح آرزو سر شمس حق زد

ز ابر عشوه باران غزل ریخت /  شرر بر خرمنِ دل آذر انگیخت

سَحَر با نغمه‌های نابِ داوود  /  اهورا ارغنون می‌زد، ملک عود

سیه مست از ترنم بلبلِ عشق /  ز باغ فاطمه سر زد گُل عشق

جرس فریاد می‌زد ماه آمد  /  رضا را یوسف درگاه آمد

کِشان از عاشقی بر زلف او دست / رضای مرتضی از بوی او مست

زمین آسیمه‌سر، دَوّار خورشید /  به چشم نوبهاران سرمۀِ عید

سبوی باده در کف حور و غلمان  /  به عشق  آغشته باران زلف ایمان

ملک فریاد می‌زد ،عاشقان دست / که روز عید میلاد جواد است

به ذوق چشم ساقی باده را شور / غزل مهمانِ چشمِ خیسِ انگور

قمر از خون‌دل  رخساره را شست / غزل از خاک باران‌خورده می‌رُست

ملک را جان به لب از ذوقِ دیدار /  و هستی بهر زهرا شد پدیدار

پدیدار از غم او خاک و افلاک  / و او شد نقطۀِ پرگار لولاک

قمر اثنی عشر او را پِیِ عشق  / به زهرا چیده شد منظومۀِ عشق

خرامان آسمان در زیر یوغش / بهشت آمد پدیدار از فروغش

ملک را خاک‌پایش سرمۀِ چشم /  خدا سرمست او از بادۀِ چشم

سحر بارید از ابر طراوت  / غم و رنج و بلا و درد و غربت

الست آمد بلا را او پدیدار  / به جرم عشق زهرا شیعه بردار

و باران بلا بارید بر دشت  /  و برپا کعبۀِ دل کربلا گشت

زحل بر بط زن و ناهید تنبور /  قمر بر عشق زهرا ساقیِ شور

ز معنا مستِ زهرا عالمِ هست  / زمین مست، آسمان مست و هوا مست

ز عطرِ نابِ زهرا یاسَمَن مست  / بهاران رسته گل‌ها در چمن مست

و تا زهرا سبوی باده در دست / علی مست و ملک مست و خدا مست

ز عطر فاطمه کون و مکان مست / محمد خاتم پیغمبران مست

به نِی سرهای از پیکر جدا مست /   قمر رویان دشت کربلا مست

و زهرا تا که قامت، قد کمان بست / سحر بر ماذنه روحِ اذان مست

جهان را از کران تا بی‌کران مست / غزل نوشان بزم جمکران مست

به عشق زینبی گردیده پابست  /  مدافع‌ها حرم را در حلب مست

کُند مست آسمانِ لاجوردی /  به شهر عشق زهرا کوچه گردی

علم‌دار علی در لشکر عشق- علی را شانه زن، زلفِ تَر ِعشق

علی شوریده‌حالی شهرِ غم گرد /  که عشق فاطمه نامش علم کرد

طفیل هستی زهرا علی بود / اگر زهرا نه او تنها علی بود

چه است این باده در خُم حیدری را- که مستی می‌دهد پیغمبری را

چه است این جوشِ مِی اندر خُمِ عشق /  که جان‌ها را کُند سردرگم عشق

چه زهرا در مِیِ عشق علی ریخت  /  که عاشق را به خرمن آتش انگیخت

چه شور است اینکه مردان حرم را  /  کند بر نیزه سر خونین علم را

خدا را کربلا این رازِ غم چیست  – که شرحش را توانایی قلم نیست

حرم را ای مدافع‌ها به مستی  /   قدح نوشان صهبایِ الستی

علمداران زینب،  دخترِ یاس / قمر رویانِ مستِ عشقِ عباس

طنین نامتان را کربلا  یاد  / خدا پشت‌وپناه و یارتان باد

دل زینب ز عباسی‌تان شاد / مبارک بادتان این عید میلاد

به ناموس علی پشت‌وپناهید /  علمداران دشت کربلایید

قسم بر سرخی خون شهیدان  /  که خونین بر شما دل، مام ایران

دعای خیرِ زهرا یارتان باد /  مبارک بر شما اعیاد میلاد

به امید ظهور حضرت یار…

۳۰ فروردین ۱۳۹۵ – منصور نظری

پایان پیام/م.ا