روحش شاد باشد
مثنوی «عروسی عشاق» تقدیم به شهید تازه دامادی که به مراسم عروسی اش نرسید
در شبِ بزمِ عروسی‌شان به عشق/ می‌رسند اما، کفن‌پوش از دمشق
مثنوی «عروسی عشاق» تقدیم به شهید مدافع حرم امیر سیاوشی، تازه دامادی که به مراسم عروسی اش نرسید.
به گزارش پیک هشترود، متن این مثنوی بدین شرح است:
می‌زَند در سینه دل پَر یار را – ژاله جاری دیدۀِ اَسحار را
می‌رسد دل را خبر هر دَم فراق – از دمشق و زاریا تا از عراق
بویِ خاکِ خورده باران می‌رسد – غرقه در خون جسمِ یاران می‌رسد
هر سحرگاهی رسد ما را نوید – می‌رسد از شام شیدایی شهید
جان فدایِ عشقِ زینب می‌رسد – کرده از داغِ علی تَب می‌رسد
باز شهرِ غرقه در گردابِ دود- می‌کُند حِس، عاشقی در تاروپود
شهر دودآلود، امیر آورده‌اند – کُشته دامادی به تیر آورده‌اند
زُلفِ او را خون ، خضاب آورده ناز – در حنابندانِ پرسوزوگداز
در کفن‌پوشیده تن، دامادِ نور – تا رَوَد در حجلۀِ سبزِ حُضور
بسته بر سَر نامِ زیبایِ حسین – تازه‌دامادی به مادر نورِ عِین
بسته او را در کفن می‌آورند – یوسفِ دور از وطن می‌آورند
های مردم لاله باز آورده‌اند – عطرِ محرابِ نماز آورده‌اند
های مردم، بویِ سیب آورده‌اند -جسمِ عیسی بر صلیب آورده‌اند
از دلِ آتش، خلیل آورده‌اند – کُشته موسی را زِ نیل آورده‌اند
های مردم، نعش هابیل است این – می‌رسد کَز وادیِ عین‌الیقین
غرقه در خون رویِ ناز آورده‌اند – بر سر نِی، مَه فراز آورده‌اند
کُشتۀِ کرب و بلا آورده‌اند – پاره‌هایِ جانِ ما آورده‌اند
رختِ دامادی به تن آورده‌اند – عاشقی گُلگون‌کفن آورده‌اند
این قمر رویانِ قومِ آفتاب – بسته با خون، گیسوانِ خود خَضاب
در شبِ بزمِ عروسی‌شان به عشق – می‌رسند اما، کفن‌پوش از دمشق
کف‌زنید و کِل کشید ای کورها – رقص دار است و سَرِ منصورها
دل هزاران پاره دارم سینه را – با که گویم غربتِ آدینه را
می‌کَنَد جان شهرِ بی یادِ شهید – در تنش باید که جانی نو دمید
باز باید غرقه خون‌ها سَر رسند – باز باید لاله‌ها پرپر رسند
بازگردید اِی کفن‌پوشان پاک – کرد ما را حُبِ این دنیا هلاک
کَس نمی‌گوید اذانِ عشق باز – طعمِ دنیا می‌دهد ما را نماز
بی شما اِی لاله رویانِ دمشق – شهر ما دیگر ندارد بویِ عشق
بازگردید اِی هزاران پاره‌ها – در دمشقِ عاشقی آواره‌ها
ما زِ دل یاد شهیدان برده‌ایم – بس که از مُردارِ دنیا خورده‌ایم
بی شما، ما ای شهیدان مرده‌ایم – بی‌شکوهِ عشقتان افسرده‌ایم
شیعه مردان، ای کفن‌پوشانِ عشق- کربلا را کرده برپا در دمشق
ای به شیرینِ بلا فرهادها – ای کفن‌پوشیده تن، دامادها
یادتان شد جاودان در ثبتِ عشق – لاله‌هایِ پرپرِ دشتِ دمشق
شاهدِ بزمِ عروسی‌تان لَحَد -داغِتان بر سینۀِ ما تا اَبَد
رهسپارانِ دیارِ کربلا – نوشِتان باشد مِیِ وصلِ ولا
هر که در سر عشقِ زهرا باشدش – بر سر نیزه سر او بایدش
غرقه در خون تا نخواند کَس نماز -کربلا را او نداند رمز و راز
کربلا یعنی شکوه و فَرّ عشق – کربلا یعنی شهادت در دمشق
هان بخیز اِی تک‌سوارِ دشتِ عشق – ای امیرِ دل پریشانِ دمشق
در شب دامادی‌ات شوری بِساز – با اذانِ لاله‌ها میخوان نماز
ای عروسِ عاشقی بگرفته بَر – وه چه زیبا کرده‌ای بر نیزه سَر
ای دلاور مردِ اهلِ شور و شِین — می رسان از ما سلامی بر حسین
با شما این شهر دود آلوده وار – می‌دهد یک‌بارِ دیگر بویِ یار
بویِ مهدی می‌رسد از سمتِ عشق – می‌چکد خون از سر زُلفِ دمشق
دل پریشانم خدایا نور کو- آن سفرکرده به راه دور کو
تا کجا تا کِی فراق و انتظار؟ – این خزان را کِی، کُجا آید بهار
قره‌العینِ تمام انبیا – جانِ زهرایت بیا مهدی، بیا
ظلمتِ اسکندری‌ها کُشتمان – خنجر دشمن فرو بر پُشتمان
ای امیرِ مُنتقم بر رنجِ یاس -کِی کُنی از درد و غم ما را خلاص
به امید ظهور حضرت یار…..
منصور نظری
پایان پیام/م.ا
برچسب ها :پیک هشترود ، شهید امیر سیاوشی ، شهید مدافع حرک ، مثنوی عروسی عشاق ، هشترود
- نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
- نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
- نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.
اَنْ یَنْظُرَ فی وَجهِ اللّهِ وَ اَنَّها لَراحَهٌ لِکُلِّ نَبیٍّ وَ شَهید.
اینکه به جمال الهی نظر می کند و به درستی که نظر به جمال الهی آسایش و منتهای آرزوی هر پیامبر و شهیدی است.۳
بنابراین، شاید یکی از دلایل نامیده شدن کشته فی سبیل اللّه به شهید، این باشد که به جمال الهی می نگرد. آری، دیدار جمال محبوب، طهارت می خواهد؛ طهارتی چون طهارت علی علیه السلام که می فرماید: «ما کُنتُ اَعبُدُ ربّا لَم اَرَه؛ من خدایی را که نبینم نمی پرستم».۴
یکی از بزرگ ترین نشانه های این طهارت در مؤمن، انس او با مرگ و اشتیاق او به شریف ترین نوع آن، یعنی شهادت است. همان گونه که حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام در وصف اشتیاق خود می فرماید:
وَ اللّهِ لاَبْنُ اَبیطالِبٍ انَسُ بِالْمَوتِ مِنَ الطِّفلِ بِثَدْیِ اُمِّهِ.۵
سوگند به خدا، انس و علاقه فرزند ابی طالب به مرگ در راه خدا از علاقه طفل به پستان مادر بیشتر است.
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 2 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : 2