ای شیخِ به خون نشسته از عشق/ ای قامتِ تو شکسته از عشق

به گزارش خبرنگار پیک هشترود، متن این مثنوی بدین شرح است:

و در اوج مظلومیت به خاک و خون کشیده شدند
افتاده عَرَب به دامِ صَهیون  –  از تیغِ سقیفه می‌چکد خون
از ظُلم ستاره‌های داوود – سوزد دلِ عاشقان چُنان عود
از مکر وهابیان و موساد  –   مردانِ سَحَر، اسیرِ بیداد
رو کرده سقیفه سامِری را   –  تا ره بزند پیمبری را
خنجر زده پُشتِ  حیدری را  –  بگرفته جهان ستمگری را
شُد کرب و بلا ز نو مُکرَّر  – بر نیزه دوباره می‌رود سَر
شوریده سری ز حُبِّ حیدر –   غرقابۀِ خون و پاره پیکر
از جُرم و گناهِ  بی‌گناهی  –  گردیده روان به نیزه ماهی
در مَقتلِ نینوایِ دیگر   –  شد غرقه‌به‌خون رُخی منوَّر
شیخی ز قبیلۀِ شقایق    –    بر آلِ علی، همیشه عاشق
از فتنۀِ قوم شب‌پرستان   –   گردیده اسیر ظُلم پَستان
قومی سَلَفی به نامِ اسلام  –  بنشانده میان کعبه اَصنام
از فتنۀِ قومِ شب‌نشینان  –  آشفته زِمام  دین و ایمان
ضحاکِ سعودیِ وهابی  – افکنده جهان به مَنجلابی
بگرفته زفاطمه فَدَک را  –  بر زخمِ علی زند نمک را
از فتنۀِ او، سپاهِ دِژخیم  – بگرفته رَهِ سَحَر، پُر از بیم
مردان سَحَر به دست ضحاک – غلتیده میانِ خون، جگر چاک
شب بسته رَهِ سحر به ظُلمت    –   بنموده سپاهِ فتنه را خط
با آلِ علی فتاده آن دَر – لب‌تشنه به خونِ پاکِ حیدر
بر گردنِ شیخِ مَحرَمِ یار –  افکنده زِ کینه حلقۀِ دار
شب بسته به کینِ حَق کمر را   –  آتش زده خانۀِ سَحَر را
حرمت بشکسته شیخِ حق را  –  بنموده حلال، هر رَهَق را
ای شیخِ به شب کشیده خنجر  –  ای شیعۀِ فاطمیِ حیدر
آورده به پا تو کربلایی  –    ای مُرشد راهِ روشنایی
خونین شده روی و مویت ای شیخ  –  آتش بگرفته کویت ای شیخ
ای عشقِ علی  گُناه و جُرمت –  بشکسته سقیفه از تو حُرمت
ای خرقه به تن نموده از نور  –  سردارِ سپاهِ عشقِ منصور
ای راهیِ کربلایِ پُر دَرد  –  دردا که زپا بیفتی ای مرد
ای شیخِ به خون نشسته از عشق –   ای قامتِ تو شکسته از عشق
دانم که زِ شب تو بی‌هراسی  –  دلدادۀ عشقِ آلِ یاسی
ای شیخ زکی تو مهربانا  –  هستی به ابد همیشه مانا
تو رهروِ راه مرتضایی  – بر کرب و بلای او رضایی
ای غرقه‌به‌خون سلام بر تو-  از فاطمیون سلام بر تو
بَر پیکرِ غرقه خون و چاکت  – بر جسمِ کشیده  رویِ خاکت
ای کرده به‌حق قیام ای شیخ    –  بر بی‌کسیَ‌ات سلام ای شیخ
ای گشته اسیرِ جهل ِتکفیر   –  بر پاره تَنَت سلام ای پیر
چشمان تَرَت  به رنگ باران  – آتش زده‌ای به قلب یاران
بر کرب و بلای خانِدانت     –   بر کُشتنِ پاره‌های جانت
بر غرقه‌به‌خونی‌ات سلامم  –   آتش زده داغ تو کلامم
آن دیده که بر تو خون نگرید   –    بیگانه بُوَد زِ قومِ احمد
ای بی‌کَس و یارِ مانده تنها   –    ای پیرِ اسیرِ اهرمن‌ها
اسطورۀِ استقامتی شیخ    –   بر پا زِ غمت  قیامتی شیخ
یارانِ سَقیفه در کمینت     –   خونین بکشیده بر زمینت
آغوش بلا گشوده بازت  –  جاری‌شده خون ز جانمازت
خون می‌چکد از نگاهت ای شیخ  –  شب کرده کمین، به راهت ای شیخ
دردا که شکسته قامتی شیخ  –   بشکسته دل از اهانتی شیخ
زان رو که تو اهل روشنایی  –  بر کرب و بلا تو مبتلایی
از پا منشین که اهل نوری   – از ظلمت و جورِ شب تو دوری
شب کرده زکینه  قصدِ جانت   – آتش زده فتنه آشیانت
ای اهلِ وفا و عشق و ایمان    – ای کرده فدایی وَلا  جان
خصمت نکُند زِ کُشتَنَت سود  – ای رنگِ نگاهِ تو غَم‌آلود
ای بوده شهادت آرزویت    –  پُرکرده علی ز مِی سَبویت
سَرکِش تو شرابِ عاشقی را   – بر ما بِنَما  شقایقی را
ای اسوۀِ صبر و استقامت   –  ای غرقه ‌به‌ خاک و خون، سلامت
دنیا نه تو را توان فریبَد   – بردار بلا سَرَت چه زیبَد
تو لایقِ کربلایِ نوری   –   نوشیده زِ بادۀِ ظهوری
داغِ تو نشسته بر دلِ ما –  ای سَروِ سهی مَیُفت از پا
بر نیزه سرت اگرچه دارند  –  سَرنیزه تو را به تن ببارند
بینی تو اگر هزار مِحنت  –    دانم ندهی تو تن به ذلت
ای کرب و بلا نموده بر پا  –   دانم نکنی ز مرگ پَروا
آزاده و سَرو قامتی تو   –    لب‌تشنۀ بر شهادتی تو
خَصمَت نکُند زِ کُشتَنَت سود  –  هستی تو خلیل او چو نمرود
کی کشته تویی که جاودانی  –  سرمستِ شرابِ آسمانی
خون می‌چکد از هلال رویت  -آتش زده اهلِ فتنه کویَت
ای شیخ کشیده شب تو را بَند – اولاد تو را به کینه کُشتَند
مردانه زِ امتحان برون آ   –   در محضرِ عشق، غرقه خون آ
دیدیم رُخَت که غرقِ خون است- شیخا بدنت که لاله‌گون است
خون گریه کند ز غصه و درد –   پیرِ شُهدا، به یادت ای مرد
دانی که سزایِ عاشق این است    – تقدیرِ گُلِ شقایق این است
عیسی صفتی، صلیب بر دوش  – وز بادۀِ فاطمی کنی نوش
از رنج و بلا نَکِشته‌ای سَر –  سَر داده نوایِ حق به منبر
یارانِ تو را به خون کشیدند   –  از خانه تو را برون کشیدند
حرمت زتو چون علی شکستند   – مردان تو را گلوله بستند
ای شیعۀِ آشنایِ با درد   –   از پا منشین سُلالۀِ مرد
از کینه و جورِ ظلمِ شب‌گیر  – دردا که زپا بیفتی ای پیر

منصور نظری

پایان پیام/م.ا