از نخبه کشی در ورزش تا ناله های بی پولی مسئولان ورزشی/ آیا آب رفته به جوی بر می گردد؟

به گزارش خبرنگار پیک هشترود، بارها گفته ایم که شهرستان هشترود با وجود این که کلمه محروم را یدک می کشد اما دارای قابلیت ها و پتانسیلهایی است که اگر از آنها استفاده شود در بسیاری از موارد می تواند در کشور حرف اول را بزند.

از جمله این قابلیت ها جوانان کارآمد وکم توقع این منطقه است که اکثر مواقع از دید مسئولین کشور و حتی مدیران استان و شهرستان پنهان مانده و یا اینکه با وجود مشاهده آنان توجه خاصی به آنان نمی شود.

شرایط موجود به گونه ای است که گویا این مسئله در کلام همان مسئولین فقط به عنوان یک لقلقه زبان پذیرفته شده و حقایق جامعه از گرایش یا حرکتی عمیق و تأثیرگذار به سمت ایجاد شرایط بهتر برای جوانان خبری نمی دهد و یا اگر هم خبری هست، آنقدرها دندان گیر و حاوی اثرات طولانی نیست.

مرگ نخبه ها در ورزش هشترود

جواد عبادی یکی از دهها ورزشکار و جوان هشترودی است که در رشته کونگفوتوا قهرمان کشور شده اما هنوز یک تبریک زبانی نیز از سوی مسئولان ورزشی شهرستان به وی گفته نشده است.

وی در گفتگو با خبرنگار ما در مورد مشکلات ورزشکاران هشترود گفت: متاسفانه امکانات مناسبی در اختیار ورزشکاران قرار نمی گیرد و نمی توانیم برای ورزش قهرمانی فکر کنیم. در هیچ جای دنیا محل تمرین ورزشهای توپی و رزمی مشترک نیست چون امکاناتشان یکسان نیست ولی در هشترود قاعده فرق می کند.

عبادی گفت: تمامی اعزام های ورزشکاران بخصوص رزمی کاران هشترودی با هزینه شخصی صورت می گیرد و بنده بعد از عدم توجه مسئولان دیگر پیگیر ورزش نیستم و بیش از یکسال است در هشترود فعالیت ورزشی ندارم.

ورزش هشترود درآمد دارد ولی معلوم نیست کجا هزینه می شود

آنچه از گزاش مسئولان استانی برمی آید حاکی از این است که سرانه ورزشی در هشترود بیشتر از میانگین استانی است اما با وجود این همه امکانات اما اکثر ورزشکاران از کمبود امکانات گلایه دارند هرچند مسئولان ورزش شهرستان نیز بخشی از آنها را به بخش خصوصی و قسمتی دیگر را هم توسط اداره مربوطه اداره می کنند.

متاسفانه با وجود درآمدهای اینچنینی از واگذار سالن های ورزشی و استخر اما همواره گلایه این مسئولان از کمبود منابع مالی است و امید است مسئولان در این زمینه شفاف سازی کنند.

شاید می شود با یک تدبیر بهتر و با واگذاری سالن های ورزشی به هیئت ها هم زمینه را برای درآمدزائی هیئت ها فراهم کنیم و هم در توسعه ورزش قهرمانی قدمی برداریم.

بارها گفته شده که تقدیر از قهرمانان ورزشی فقط تخصیص جوایز نقدی نیست بلکه یک تشکر زبانی و حمایت معنوی می تواند در ادامه روند فعالیت آنها تاثیرگذار باشد. موردی که در هشترود وجود ندارد و امروز مشاهده می کنیم ورزش هشترود به مانند کویری است که دیگر سبزه ای در آن نمی روید و طبیعت سبز موجود هم در حال از بین رفتن است.

مرثیه ای برای ورزش هشترود

گفتنی ها در این زمینه زیاد است، هنوز ورزشگاه اصلی هشترود آب ندارد، ورزشکاران بانوی هشترودی امکانات مناسب ندارند، هنوز برنامه های هیئت ها تداخل دارند، از ۲۰ هیئت موجود فقط به تعداد انگشتان دو دست فعال هستند، هیئت ها با اداره تربیت بدنی هماهنگ نیستند، آمار جذب هیئت ها به حداقل رسیده، در آستانه هفته تربیت بدنی برنامه خاصی برای ورزشکاران نداریم و فعالان و پیشکسوتان ورزش هشترود نیز دلسرد شده اند.

همه این موارد می تواند مرثیه ای حزن انگیز برای مسئولان هشترود باشد تا فکری به حال این دریاچه روبه خشکی کنند و گرنه سرنوشت دریاچه ارومیه در انتظار ورزش هشترود است. زمانی که دیگر برگزاری همایش ها و تشکیل ستاد حل بحران هم جوابگو نخواهد بود و این یعنی تبلیغ برای گرایش جوانان به مواد مخدر و اعتیاد و سرگرمی های نامناسب برای پرکردن اوقات فراغت.

پایان پیام/م.ا