فاطمه را می‌رسد، شمس شموسِ ولا

به گزارش خبرنگار پیک هشترود، منصور نظری از شاعران موفق کشور به مناسبت میلاد مسعود و فرخندۀ امام عاشقان مثنوی «نگارۀِ نور» را به ساحت مقدس ثامن‌الائمه علی بن موسی‌الرضا علیه‌السلام و تمامی عاشقان این امام همام تقدیم می کند.

بوی رضا می‌رسد از طَرفِ باغِ عشق    –   تازه به دل می‌شود، فاطمه را داغِ عشق

بسته شَفَق زیبِ گُل، بر سر آفاقِ عشق    –    نقش رضا می‌زند، فاطمه بر طاقِ عشق

شاخ طرب بِشکُفد بر لبِ ایوانِ حق      –        شمس ولایت زند سر زِ نگاهِ شفق

دلشُده‌ای می‌رسد فاطمه را چون علی     –          ثامن آل عبا، قوم ولا را ولی

خون‌جگری می‌رسد فاطمه را درد و داغ   –  شمس دل آوارۀِ، شام و حجاز و عراق

ضامن آهوی دل، شاه ولایت رضا   –  فاطمه را وارثِ درد و غمی جان‌فزا

از رخ زهرایی‌اش، نور حسینی جَلی     – وارث درد و غم و محنتِ زهرا، علی

شمس خراسان زند سر ز دیارِ حجاز      –     لاله اذان گوید و ماذنه خواند نماز

غلغله‌ای در جهان کرده محبت به پا        –   غافله سالار دل می‌رسد از کربلا

شبنم چشمان او، خون دل یاسِ عشق     –   فاطمه را می‌رسد وارث میراثِ عشق

خِرمنِ دل پرشرر زآتش سودای او     –  سرمۀِ چَشم ملک، خاکِ کفِ پای او

در دل عشاق او سوز و شرار و شرر –    ژاله فرو ریزد از دیده ز خون جگر

شش‌درِ شوریدگی بَستۀِ چشم تَرَش     –      غارت دل‌ می‌کند آن نگهِ دلبرش

عِطر خوشِ ثامنِ سلسلۀِ نورِ عشق   –   کرده به پا در جهان غُلغُلۀِ شورِ عشق

فاطمه را می‌رسد، شمس شموسِ ولا    –     پردۀِ دل میزند سازِ خوش کربلا

ناوک مژگان او تیر جگر دوز عشق     –   یوسف رخسار او ماه شب افروز عشق

باد صبا آورد نَفخه ز باغِ بهشت    –   وقت ثمر می‌رسد، فاطمه را لاله کِشت

رهزنِ صحرای عشق، ضامن آهوی دل    – پایِ دلِ عرشیان، مانده از او جا به گل

بر لب لعلش خدا، کرده عطش را هوس     –     فاطمه را می‌رسد ماه مسیحا نفَس

در صدف فاطمه دُرِّ شب افروز، او   –   غَزوۀ دل را غمش، لشکر پیروز، او

بیرق سبز ولا در کفِ سردار عشق   –   باخبری می‌رسد از همه اسرار عشق

جام صبوحی به کف، از خم کوثر رسد    –    وارث فرق دوتا گشتۀِ حیدر رسد

در شب دیجورِ غم، شمس ولا شد جَلی   –     قبله گهِ عاشقی، شاه خراسان، علی

صحن و سرایِ دلم، خانۀِ عشقِ رضاست    –  غُلغُلۀِ عاشقی، در دل تنگم به پاست

عاشق زهرایم و کُشتۀِ درگاهِ عشق    – در هوس کربلا، می سِپُرم راهِ عشق

هر که گزیند به دل، قبلۀِ جان، کربلا   –   دل شودش مَجمَرِ سوز و شرارِ ولا

بس که قلم نالۀِ کرب و بلا میزند     –     بحر خروشانِ دل، موج ولا می‌زند

سینۀ دریا کجا خسته شود از خروش    –   نور ولا کی شود در دل عاشق خموش

عاشق زهرایم و جامِ ولا کرده نوش – می‌کِشم از عاشقی، دار بلا را به دوش

ظلم سکندر مرا گو بِکِشد سر به دار   –   کرب و بلا را به سر، بر سر نی رهسپار

فصل بهار ولا ره نبرد بر خزان     – ما و غمِ عشقِ آن، بی‌سر مستِ اذان

حُکمِ مرا داده‌ اِی، بند و اسیری، به گوش –  کی تو توانی کنی شعلۀ حق را خموش

بلبل زهرایم و مست غزل‌خوانی‌اش –  جان به فدای غم و درد و پریشانی‌اش

جان به فدایِ دلِ، زینب و درد و غمش     –   جان به فدای قَدِ، آمده از غم خَمش

شیعه‌ام و زادۀِ کرب و بلا، شور و شِین   –   جان به فدای سرِ غرقه به خون حسین

مطلع این مثنوی گرچه به نام رضاست  – آخرِ هر عاشقی یادِ خوشِ کربلاست

قبله گه شیعه تا مدفنِ آن سر جُداست      –   شیعه به شادی و غم نعره زنِ کربلاست

خون‌جگر کُشتۀِ میخ دری بی مزار     –   شیعه و رنج و غم و تاب و تبِ انتظار

گرچه دل شیعه را کِشته به آتش شرار        –     قتلگه انتظار، کُشته هزاران هزار

گرچه غم عشقِ یار، برده ز دل‌ها قرار   –   می‌رسد آخر بر این فصل خزان نوبهار

کرده به تن یوسفی خِرقۀِ سبز ولا   –     می‌رسد از آخر زِ رَه، مُنتقِم کربلا

دل به امید قَبَس، راهی طور وَلاست      –   تشنه لب یاریِ، منتقم کربلاست

می‌رسد آخر شبی شیعه به این آرزو   –     یوسف گم گشتۀِ، فاطمه می‌آید او

پیر خراسانیم، مژده که او می‌رسد   –     منتقم تشنۀِ، پاره گلو می‌رسد

ای شده جانت به لب از غم هجران او – بوی سحر می‌دهد شام غریبان او

می‌رسدم از یمن بوی خوش آمدن – مژده رسان شیعه را، جان تو آید به تن

به امید ظهور یار

سه شنبه سوم شهریور ۱۳۹۴ – تهران – منصور نظری

پایان پیام/