شعر: فاضل دشت بلا

فاضل دشت بلا

ساقی لب تشنگان رفت که آب آورد

مشک پر از آب را او به شتاب آورد

خشکی لبهای او طاق مرا طاق کرد

اصغر شش ماهه ام کاش که تاب آورد

سوز و گداز از عطش -خال سیاه لبش

گریه کند اصغرم شیر رباب آورد

شمر دنی را بگو راه چرا بسته ای ؟

ناله طفلان به شب دل به کباب آورد

فاضل دشت بلا مشک پر از آب کرد

تا که بنوشد علی چشم به خواب آورد

چهره اصغر مدام بود در افکار او

پر کند او جام را جرعه ناب آورد

مشک پر از آب را زود به پشتش نهاد

گشت مهیا که او پا به رکاب آورد

تیر جفا از قفا مشک هدف دار کرد

مشگ که خالی بشد خیل عذاب اورد

شعر از اسماعیل رحیمی