اهدای ۴ هزار متر زمین برای ساخت مرکز نگهداری معلولین هشترود

یکی از بزرگ ترین خطوط اشتراک بین مولوی و تاگور، توجه به عشق است. و اینکه هر دو عشق را مغز کائنات می دانند.
مولوی عشق را خمیر مایه هستی و دلیل حرکت عالم می داند. تا گور هم برپایی جهان، سرمایه هستی، دلیل بودن و راز بقا را عشق می شناسد. او معتقد است که همه جهان گذران است و همه چیز فرسوده می شود و تنها عشق جاودانه می ماند و همواره تازه است.
زبان هرکس گویای اندیشه ها، عقاید و بازتاب احساسات اوست. چنان که عشقی که سعدی از آن سخن می گوید و دیعه ای است ازلی و جاودانه ساری در همه پدیده ها و هنر آن نیز درد والم و رنج است. عشقی که سعدی آشکارا از آن سخن می گوید متضمن معانی لطیف عرفانی و اخلاقی است و آنچه او را از خود بیخود می کند نه صورت که صورت نگار است .
مشاهیر جهان درمورد عشق نظرهای مختلفی داشته اند:
ویکتور هوگو: بگذار تا همیشه، حقیرترین غم ها، یا ناچیزترین شادی های خود را به هم بگوییم… این اعتمادها، این همدلی باشکوه، هر دو حق و وظیفه عشق اند.
جورج الیوت: نه تنها دوست دارم دوستم بدارند، بلکه دوست دارم بشنوم که دوستم دارند.
افلاطون: عشق، شادی خوبان، شگفتی عاقلان و حیرت خدایان است.
تولستوی: همه چیز و هر آنچه را که درک کردم، مدیون عشق ورزیدن یافتم.
امرسون: عشق سرانجام ادب است و بزرگواری.
آقایان مشروحه بالا نیز درعشق انسانیت عجین شدند