برخی ازدواج را آغاز زندگی مشترک، شروع دوره‌ی از «من» گذشتن و به «ما» رسیدن و گام نخست در تشکیل اولین کانون اجتماعی (خانواده) تعبیر می‌کنند که البته همه درست است و شاید اگر بخواهیم به این مقوله ریشه‌ای‌تر نگاه کنیم، ازدواج آغاز زندگی است و نه تولد. چرا که تا زوجی نباشد، تولدی نیز نخواهد بود.

همیشه دنبال علم و شناخت باشیم، نه دنبال جواب دادن به دیگران. برایمان شناخت خود، عالم هستی و خالق آن مهم باشد، نه پاسخ به برتراند راسل یا هر شخص دیگری.

چگونه امام زمان (عج) که در یک مکان هستند، می‌توانند همزمان به اعمال و رفتار انسان‌ها ناظر باشند؟ آیا امام زمان (عج) از رفتارهای بد و زشت غیر شیعیان و غیر مسلمانان نیز ناراحت می‌شوند و یا فقط از اعمال و رفتار بد شیعیان ناراحت می‌شوند و برایشان دعا می‌کنند؟