نماز در حقیقت فرصتی است تا انسان با خدای خویش صحبت کند، و این توفیقی است که از جانب حضرت دوست، نصیب بندگانش می شود تا بتوانند در طول شبانه روز دقایقی را با معبود خویش به مناجات بپردازند؛ (طه، ۱۴) لذا درخواست پیامبران و اولیای الهی همواره از خداوند متعال این بود که پروردگارا

شیخ ‏نخودکی در وصیت خود به فرزندش می‌گوید: اگر آدمی چهل روز به ریاضت و عبادت بپردازد، ولی یک بار نماز صبح از او فوت شود، نتیجه آن چهل روز عبادت بی‌ارزش خواهد شد.

یکی از واجبات نماز با صدای بلند خواندن حمد و سوره نمازهای صبح، مغرب و عشاء است البته نباید به حدی بلند باشد که به صورت داد و فریاد باشد، فقط همین مقدار که صدا آشکار باشد کافی است.