میان سیاهی و سرخی/ نگاهی به فیلم «سرخپوست»
«سرخپوست» به گمانم غافلگیری جشنواره امسال است. فیلمی که تمام مولفههای یک فیلم سینمایی را دارد. این نکته در میان فیلمهایی که بسیاری از آنها برای سینما ساخته نشده و در حقیقت تله فیلمهایی هستند که بر پرده سینما به نمایش درمیآیند، یک امتیاز ویژه است. ابتدا و انتهای فیلم هر کدام ویژگی خاصی دارند. آغازی با نمایی غیرمتعارف که جمعآوری یک سکوی اعدام است و انتهایی که حرفهای زیادی درباره آن میتوان زد. در حقیقت فیلمساز با همان سکانس ابتدایی و برداشتن یک ابزار مرگآور میخواهد مخاطبش را به دنیایی وارد کند که قرار است در آن عشق معجزه کند. عشقی که میتواند رئیس زندانی خشن، کمحرف و وظیفهگرا مانند نعمت جاهد را به یک عاشق کنشگر تبدیل کند.









